Paulus Jansen

Weblog
Paulus Jansen

Wethouder wonen, ruimtelijke ordening, sport, dierenwelzijn en vastgoed in de gemeente Utrecht

zondag 2 november 2008, 12.41 uur – paulus
Categorie: Algemeen, wonen

De Rochdale principles

Eerder deze week (lees Rochdale en Rochdale-2) schreef ik over de Amsterdamse woningcorporatie Rochdale, waar de directeur verdacht wordt van malversaties en zelfverrijking.
De naamgevers van deze woningcorporatie zouden zich omdraaien in hun graf, als ze wisten dat hun idealen van de coöperatieve vereniging te grabbel gegooid worden.


13 van de Rochdale Pioneers, gefotografeerd in 1865 (bron: Rochdale Pioneers Museum)

De Rochdale Society of Equitable Pioneers, opgericht in 1844, bestond uit 28 wevers die door de mechanisatie in de textielproductie hun inkomen zagen teruglopen, waardoor ze nauwelijks meer in staat waren om de dagelijkse boodschappen te betalen.
Ze besloten één pond de man bij elkaar te leggen en met dat geld een inkoopcombinatie voor de dagelijkse boodschappen te vormen. Via een winkeltje konden ook anderen profiteren van hun inkoopvoordeel. Zo was de eerste coöperatieve consumentenvereniging ter wereld een feit.

Het initiatief werd een groot succes, mede omdat de oprichters doelstellingen hadden die verder gingen dan het behalen van een financiëel voordeel. De Rochdale principles hebben onder meer betrekking op non-discriminatie, democratie, educatie en gemeenschapszin. Het waren dus mensen die geloofden in de vooruitgang. Het wordt tijd dat de leiding van woningcorporaties weer in handen komt van mensen met deze mentaliteit.

2 reacties »

  1. Oplossing: fusie, schaalvergroting en gewoon een nieuwe naam, zullen de managers en aandeelhouders hierbij denken.
    Jammer, dat de voorbeelden uit het verleden zo snel worden vergeten en uitgewist.

    Reactie door Ruud van der Kroft — november 3, 2008 @ 12:59 pm

  2. Corporaties als Rochdale waren tot voor enkele jaren geleden verenigingen die geleid werden door een bestuur van vrijwilligers die decennia lang zich verbonden voelden met hun vereniging. De betaalde directie voerde het beleid van de vrijwilige bestuurders uit. Deze ervaren vrijwilligers werden als ‘niet professioneel’ afgedaan. Binding diende te verdwijnen volgens zogenaamde regeltjes van de koepelorganisatie. Toen kamen er alleen nog maar dik betaalde vriendjes van de directie binnen. Verenigingen werden stichtingen. Dat werkte allemaal nog slagvaardiger. Geen gezeur meer maar ondernemende bestuurders.
    En die zijn er gekomen, dus eind goed al goed, zou je zeggen.

    Reactie door Tom Hoornstra — juli 12, 2009 @ 7:06 pm

RSS-feed voor reacties op dit bericht. TrackBack URI

Geef een reactie

www.sp.nl